يك نقطه؛يك اميد

اینکه هر روز به این امید بر میخیزیم که روز خوبی داشته باشیم و حداقل یک قدم به هدف نزدیک شویم, کار خوبی است.
اینکه در مقابل هر مشکلی که قد علم میکند به خود تسلی میدهیم که چیز مهم نیست , کار خوبی است.
اینکه شب بعد از یک روز کامل تلاش و تقلا باز هم وقتی محاسبه میکنی میبینی بیش از چیزی به نام “هیچ” کسب نکرده ای ولی به خود امید میدهی که فردایی هم هست, این کار خوبی است.
ولی “واقعیت” این است که این کار هر روز است و این یعنی به خود و زندگی خود امید واهی دادن.
عکس زیر پوشش محافظتی لباسهای ضد گلوله ایست که به خیال خود برای جلوگیری از زخمی شدن, وزن 5 کیلویی آن را تحمل میکنیم و متاسفانه یا خوشبختانه!! شوخی شوخی با یک مرمی(فشنگ) کلاشینکوف سوراخ شد!!!. این واقعیتی است که نامش را امید گذاشته ایم!.

1.به فاصله کمتر از صدو پنجاه کیلومتر از مرکز شهر دنیای دیگه ای رو میبینم که گویی هیچ علاقه و نشانه ای از یکجا بودن این دو منطقه وجود نداره؛ چیزی که منو هیجان زده میکنه طبیعت به راستی دست نخورده این منطقه است. توی این صدوپنچاه کیلومتر سه نوع آب و هوا رو حس میکنی , هوای نمور بهاری, بوی آفتاب تابستان و برفهای تازه زمستانی.این محیط برای کسی مثل من که دوست ندارم برای هر چیزی زیاد منتظر بمونم خیلی خوبه, میتونم در کمتر از یک ساعت اون آب وهوا و طبیعتی که دوست دارم ببینم.

در قسمت بهاری به آغوش کشیده شدن تپه ها توسط ابر و مه چیزی در حد رویا رو برای آدم متصور میشه ولی در قسمت زمستانی این مسیر  گویی تازه پاییز رفته و زمستان اولین برف خود را به نشانه ورود فرود آورده و هوا  نرم نرمک سرد میشد.

2.وقتی شروع به تحلیل قضیه میکنن فکر میکنم باز هم مثل معمول قانون تازه تصویب شده ای دیگه ای رو به چالش کشیده اند که یک و یا چند قانون قبلاتصویب شده اساسی رو نفی میکنه ولی وقتی بحث رو دنبال کردم فهمیدم که چرا دوست ندارم دیگر در ین دنیاباشم, یکی از این قوانین مورد بحث:

“”اگر زنی ادعا کند مورد تجاوز قرار گرفته, ولی مرد متهم انکار کند,انکار مرد بر ادعای زن ارجحیت دارد و ادعای زن بدون هیچ تحقیق آناَ مردود قلمداد میشود”" .

این لطفی که قانون در حق “ما” کرده باعث میشود که باز از هم جنس بودن با آن “مرد” شرمسار شوم و ……