“میلیونر زاغه نشین” یا “میلیونر ولگرد” رو میبینم.
اصلا انتظار نداشتم یک فیلم هندی اینقدر خوش تراش ساخته شده باشه.
حکایت ولگردی که به سادگی و آرامشی بی نظیر تمام هند رو به خودش معطوف میکنه و در نهایت تنها پاداشی که دوست داره اینه که محبوبش اون رو ببینه.
باید گفت که داوران جشنواره های معروف دنیا مثل کن و اسکار برای انتخاب این فیلم بیراهه نرفته اند.
امروز قصد نداشتم چیزی بنویسم ؛ چون دیدم چیز مهم و جالبی برای نوشتن و ثبت کردن نیست؛ اما امشب چیزی توی خبرها شنیدم که نزدیک بود از تعجب شاخ در بیارم.
یادمه چند وقت قبل (کمتر از یک ماه) در مورد تعطیلیهای عجیب و بی موقع دولت نوشته بودم ؛ امشب هم در همین مورد خبری رو شنیدم.
دولت عزیز و شکوفای ما برای سرعت بخشیدن به چرخه پیشرفت و رسیدن به مراحل بالای ترقی و پر کردن خانه خالی هایی که طی بیست سال به وجود آمده قصد دارد تا روز پنجشنبه را هم به عنوان تعطیل رسمی اعلام کند.
نکته مهم این قصه این است که به طور معمول اینطور چیزها را باید مجلس تصویب و برای اجرا به دولت بسپارد ولی اینبار برعکس شده, دولت پیشدستی کرده و قصد انجام و عملی کردن و سپس تصویب آن را دارد!!!.
از این نکته که بگذریم , اگر کمی تنبلانه تر به این قضیه بنگریم بد نیست, به قول یکی از کسانی که در تلویزیون در این باره با او مصاحبه کرده بودن,”همان بهتر که پنجشنبه تعطیل باشد, چون به طور معمول پنجشنبه روز کاری کارمندان نیست و عملا کسی سر کار نمی آید ,پس بهتر است تعطیل باشد تا حداقل مصارف روزانه دولتی اعم از سوخت و برق و … صرفه جویی شود”"
واقعا میخواهیم اینطور کمبودهای اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی را پر کنیم؟ با از زیر کار در رفتن کاری درست میشود؟
اما یک مسئله کوچک:
روزهای تعطیل در کشورهای خارجی ( که این سالها بیشترین ارتباط رو با آنها داریم) شنبه و یکشنبه است, پس بنا بر این در این دو روز معادلات اقتصادی و مبادلات و … تقریبا راکد است, از سوی دیگر با تعطیلی روز پنجشنبه , ما هم روزهای پنجشنبه و جمعه تعطیلی داریم و نتیجاتا در این دو روز تمام فعالیتهای اقتصادی و تجاری راکد خواهد بود.
این یعنی اینکه یک خلآ بزرگ چهار روزه در معادلات ما و کشورهای خارجی به وجود می آید و این یعنی یک فاجعه.
پ.ن: بی خییال اینها , از اینها که بگذریم دلم برای اینجور کوچولو هایی خیلی تنگ شده . اسمش “امیر علی” هست.
زمان نوشتن