يك نقطه؛يك اميد

اگر تمام “اگر”های عمر را جمع کنیم , دیگر چیزی برای زندگی نمیماند.

• زمانی در یک کتاب خواندم که مدت زمانی که یک فرد عادی برای مرور یک گزارش یا خبر کوتاه صرف میکند حدود “20″ ثانیه است.
• در جایی دیگر خواندم که “4″ دقیقه ابتدای آشنایی بین دو فرد در اولین دیدار آنان نقش مهم و عمده ای در ادامه و نوعیت ارتباط بعدی این دو خواهد داشت.
• در کارگاهای آموزشی مدیریت میگویند مدت زمان توجه و تمرکز مستمعین و شرکت کنندگان در یک همایش (جلسه) به سخنان گوینده یا سخنران, در بهترین حالات فقط “50″ دقیقه است.
• آمار های رسمی نشان میدهد حداکثر زمان تاثیر گذاری یک برنامه تلویزیونی,خبری و یا آموزشی 90 جلسه(سه ماه) و آنهم جلسات 35-45 دقیقه ای است و بعد از این زمان اگر در نحوه برنامه و یا جلسه تغییر رونما نگردد , نمودار(گراف) پیشرفت و تاثیرگذاری به سرعت نزول پیدا میکند.

خب با این تفاصیل , چرا خداوند به ما عمرهایی چندصد برابر این مدتهای مفید داده؟

آیا دلیلی جز این داشته که به ما این قدرت (یا بهتر بگوییم این مدت ) را داده تا برای جبران هر لحظه بد و غیر مثمری که گذرانده ایم و هدر داده ا یم؛ هزاران هزار لحظه خوب و مفید برای خود و دیگران خلق کنیم و جای  خالیی که در زندگی از اثر  آن لحظات پوچ به وجود آمده  را پر کنیم؟